Een vrij groot aantal werkwoorden kan gecombineerd worden met aan het gevolgd door een korte infinitief. De meest frequente combinatie is die met zijn en aan het infinitief. Onderstaande zinnen geven een eerste indruk van dit type werkwoordconstructies.

Werkwoordconstructies met aan het infinitief maken geen deel uit van de dataset van Coussé & Bouma (2022). De voorbeelden komen daarom uit OpenSonar.

De meeste werkwoordconstructies met aan het infinitief zijn gespecialiseerd in het uitdrukken van aspectualiteit. 30 De verschillende constructies belichten elk op hun eigen manier een bepaalde fase in de situatie beschreven door de infinitief.

Werkwoordconstructies met aan het infinitief zijn verplicht groepsvormend. Ze vormen een werkwoordelijke eindgroep in de bijzin (2a-2b) en in de hoofdzin (2c-2e).

In de voltooide werkwoordstijden (2c-2d) verschijnt het groepsvormend werkwoord (gemarkeerd in het vet) niet als een vervangende infinitief maar gewoon als een voltooid deelwoord. Constructies met aan het infinitief zijn met andere woorden niet gevoelig voor het IPP-effect. Dat kan te maken hebben met het feit dat de voorzetselinfinitief steeds op de eerste plaats in de werkwoordelijke eindgroep staat. Zoals we in 18.2.3 zagen, treedt het IPP-effect slechts op wanneer de infinitief vlak achter het groepsvormend werkwoord staat.

Doorgaans vormen aan het en de infinitief een vaste eenheid die door geen andere elementen wordt onderbroken. Soms kan echter een niet-werkwoordelijk element tussen aan het en de infinitief in geplaatst worden, zoals een predicatief adjectief (3a), een bijwoord van richting (3b) en een substantief (3c). Dit fenomeen wordt in meer detail besproken in 18.9.3.

In wat volgt bespreken we de volgende werkwoordconstructies met aan het infinitief: