Een kenmerkende eigenschap van werkwoordgroepen is dat het groepsvormend werkwoord samen met zijn aanvulling een ondoordringbare reeks vormt in de werkwoordelijke eindgroep. De werkwoorden vertonen met andere woorden groepsvorming. Alle werkwoordconstructies die in dit hoofdstuk besproken worden, voldoen aan het kenmerk van groepsvorming. Werkwoordconstructies verschillen echter onderling in de mate waarin ze groepsvormend gebruikt worden. We maken een onderscheid tussen:

• verplicht groepsvormende constructies
• niet-verplicht groepsvormende constructies

De meeste werkwoordconstructies in dit hoofdstuk vormen steeds een werkwoordelijke eindgroep wanneer de voorwaarden daarvoor voldaan zijn (18.2.2). We noemen ze daarom verplicht groepsvormend. Zinnen (1a-1c) illustreren hoe drie constructies met een korte infinitief als aanvulling in de werkwoordelijke eindgroep terecht komen. We grenzen de werkwoordelijke eindgroep in de voorbeeldzinnen af door middel van verticale strepen.

Sommige werkwoordconstructies vormen niet steeds een werkwoordelijke eindgroep, ook al zijn daarvoor de voorwaarden vervuld (18.2.2). We noemen dergelijke werkwoordconstructies niet-verplicht groepsvormend. Het gaat onder andere om constructies met de werkwoorden proberen, trachten en pogen (18.5.7.1), beginnen (18.5.7.2), en menen, vergeten, wagen, weigeren, wensen en beogen (18.5.7.3). Onderstaande zinnen illustreren hoe enkele werkwoordconstructies de ene keer wel een werkwoordelijke eindgroep vormen in de bijzin (2a-2b) en de andere keer niet (2c-2d). We zeggen dat de constructies in (2a-2b) groepsvormend gebruikt zijn en in (2c-2d) niet-groepsvormend gebruikt zijn.