In werkwoordconstructies met aan het infinitief kan in beperkte mate een niet-werkwoordelijk element tussen aan het en de infinitief geplaatst worden. Het soort elementen dat tussen aan het en de infinitief kan staan, komt overeen met de elementen die de werkwoordelijke eindgroep kunnen doorbreken. In beide gevallen hebben we te maken met één enkel woord dat een hechte semantische band met het hoofdwerkwoord onderhoudt. Onderstaande zinnen illustreren doorbreking door een predicatief adjectief (1a), een bijwoord van richting (1b) en een substantief (1c).

Substantieven kunnen enkel tussen aan het en een infinitief geplaats worden als ze aan bepaalde voorwaarden voldoen. Om te beginnen moet het substantief lijdend voorwerp zijn bij de infinitief. Lijdend voorwerp en infinitief moeten bovendien een zekere semantische eenheid vormen. Het is echter niet precies te omschrijven wanneer er van een dergelijke eenheid sprake is. In het algemeen geldt dat plaatsing van een voorwerp tussen aan het en de infinitief niet goed mogelijk is bij minder gebruikelijke of minder voor de hand liggende combinaties. Verder moet het voorwerp een naamwoordelijke constituent zijn die niet bepaald is; formeel gaat het om een substantivische constituent die uit slechts één woord bestaat (dus geen determinator of een voorbepaling bij zich heeft) en een soortnaam is (bijv. een stofnaam, een abstract substantief of een meervoudige voorwerpsnaam). 

In de praktijk komt deze mogelijkheid vooral voor bij de progressieve constructie zijn met aan het infinitief.

In OpenSonar geeft een zoekopdracht naar aan het + substantief + infinitief + één van de groepsvormende werkwoord die combineren met aan het infinitief (zie Tabel 1 in 18.6) een tiental relevante treffers bij het groepsvormend werkwoord zijn, waaronder (2c) en (2d), en twee relevante treffers bij slaan, waaronder (2f).

Haeseryn 1977, Smits 1987, Booij 2010