Het perceptiewerkwoord kijken komt slechts in een specifieke context voor met een korte infinitief. Het staat steeds in de imperatief en wordt typisch gecombineerd met eens. Het is een infrequente constructie die beperkt lijkt tot de spreektaal uit Nederland.

In de data van Coussé & Bouma (2022) komt de constructie slechts drie keer voor; uitsluitend in het Nederlandse deel van het Corpus Gesproken Nederlands.

Met de constructie kan de spreker de aandacht van de toehoorder direct richten op de werking in de infinitief. De constructie drukt bovendien ook een emotionele attitude van de spreker uit zoals verrassing in (7a-7b) of opschepperij in (5c).

Ook de andere perceptiewerkwoorden met een korte infinitief kunnen in principe in de imperatief voorkomen.

In de data van Coussé & Bouma (2022) komen zien, horen en voelen echter geen enkele keer voor in de imperatief.

Het gebruik van kijken met korte infinitief is echter beperkt tot de imperatief en heeft daardoor het karakter van een vaste uitdrukking. Kijken met korte infinitief is net als de andere infinitiefconstructies met een perceptiewerkwoord objectgeoriënteerd. Dat kunnen we aflezen uit het feit dat het geïmpliceerd onderwerp in (7c) een persoonlijk voornaamwoord is met een niet-onderwerp vorm.

De imperatiefconstructie met kijken heeft een vaste vorm die niet toelaat te testen of het perceptiewerkwoord en de infinitief samen een werkwoordelijke eindgroep kunnen vormen en of de constructie gevoelig is voor het IPP-effect. We kunnen dus zeggen dat de imperatiefconstructie met kijken minder vrijheid heeft om in verschillende syntactische contexten voor te komen dan andere werkwoordconstructies met een perceptiewerkwoord.

Zajicek 1970, Holierhoek 1980, Schermer-Vermeer 1985-1986, Duinhoven 1991