De eerste zinsplaats, die toegankelijk is voor hooguit één zinsdeel, vormt doorgaans het begin van de eigenlijke zin. In sommige gevallen wordt de eigenlijke zin voorafgegaan door nóg een constituent (en soms zelfs twee). Zo'n constituent staat buiten het domein van de eigenlijke zin in de zogeheten aanloop:

De aanloop lijkt in dit opzicht sterk op de uitloop, die op de laatste zinsplaats volgt en zich eveneens buiten de eigenlijke zin bevindt.

De eigenlijke zin kan een verwijswoord bevatten dat naar de constituent in de aanloop terugwijst. Dit komt voor bij informeel taalgebruik:

In deze voorbeelden verwijzen die en er naar een/die zilvergrijze Volkswagen, de constituenten in de aanloop. Dat dergelijke aanloopconstituenten geen deel uitmaken van de eigenlijke zin, is vaak te horen aan de intonatie van het geheel: tussen aanloop en eigenlijke zin is sprake van een zogenaamde komma-intonatie. In de schrijftaal kan die overgang worden weergegeven met een komma.

In zinnen zoals (1a), met een aanwijzend (voornaam)woord als die op de eerste zinsplaats, kan de aanloop worden bezet door constituenten van elk type (nominaal, verbaal, adjectivisch, et cetera). Deze constituenten krijgen een contrastief accent. In zinnen zoals (1b), met het verwijswoord in het middenstuk, gaat het vrijwel altijd om een nominale constituent. De beklemtoning is daar niet contrastief. Een dergelijk onderscheid tussen beklemtoonde en onbeklemtoonde constituenten in combinatie met een verwijzing in de eigenlijke zin bestaat er bij de uitloop.

Er zijn ook aanloopzinnen zonder expliciete verwijzing in de eigenlijke zin naar de aanloopconstituent:

De zinnen in (2) kunnen zowel in de informele als de formele taal voorkomen. De aanloop bestaat uit een specifieke formulering (wat die nieuwe auto betreft), een adverbium (bijwoord: helaas) of een afhankelijke zin (hoeveel hij ook zou kunnen afdingen op de prijs) en het verband met de eigenlijke zin is impliciet duidelijk. Ook hierin vertoont de aanloop overeenkomsten met de uitloop.

Ook in zinnen waarin de eerste zinsplaats niet wordt gebruikt, kan er een aanloop aanwezig zijn:

De gegeven voorbeelden behoren allemaal tot zinstype 1, dat wil zeggen, tot de zinnen met een voor-persoonsvorm (voor-pv). In sommige gevallen kan ook een zin met een achter-persoonsvorm (achter-pv) voorzien zijn van een aanloop.