In de literatuur bestaat onenigheid over de vraag of zijn met deelwoord een echte passief vormt. Het antwoord op die vraag hangt uiteraard samen met hoe men een passief definieert. Cornelis & Verhagen (1995) argumenteren dat enkel zinnen met worden en een deelwoord een echte passieve tegenhanger van actieve zinnen vormen omdat enkel in dergelijke zinnen de uitvoerder van de handeling steeds in gedachten aanwezig is (zelfs als die niet expliciet uitgedrukt is). Bij zinnen met zijn en een deelwoord daarentegen is de gedachte aan een uitvoerder wel mogelijk maar niet altijd noodzakelijk. Daarom is de constructie volgens Cornelis & Verhagen (1995) geen echte passief.

Traditioneel wordt zijn met passief deelwoord als de voltooide tegenhanger van worden met passief deelwoord beschouwd. Men gaat er dan van uit dat zijn een hulpwerkwoord van voltooidheid is bij een verzwegen passief hulpwerkwoord geworden, zoals geïllustreerd met (ia-ib) die een gereduceerde vorm voorstellen van de volle vormen in (4a) en (4b).

Die ellipsanalyse sluit echter niet goed aan bij de taalfeiten. Om te beginnen komt de omschreven volle vorm is geworden maar zelden voor in de standaardtaal.

In de data van Coussé & Bouma (2022) komt de vorm slechts drie keer voor op twee miljoen woorden.

In regionaal taalgebruik en sommige dialecten komt wel een omschreven vorm voor maar daar vinden we vooral is geweest in de plaats van is geworden (zie Barbiers et al. 2008). Daarnaast is de omschreven vorm met is geworden later ontstaan dan passieve constructies met enkel zijn of worden (zie Van der Wal 1989).