Zinstype 2a omvat vier soorten afhankelijke zinnen: ingebedde vraagwoordvragen, ingebedde uitroepende zinnen, betrekkelijke bijzinnen en (toegevende) bijzinnen met een onbepaald voornaamwoord. Zoals beschreven in [21.4.2] De eerste zinsplaats in zinstype 2a kan vrijwel ieder denkbaar zinsdeel de eerste zinsplaats in dit zinstype bezetten. In dat opzicht zijn er grote overeenkomsten met zinstype 1a.

Afhankelijke vraagwoordvragen hebben op de eerste zinsplaats een vragend (voornaam)woord of een constituent die zo'n woord bevat:

Een afhankelijke vraagwoordvraag kan de functie van subject (onderwerp, als in (1a)) of direct object (lijdend voorwerp, als in (1b)) in een bevattende zin vervullen. Ook kan zo'n vraag in de aanloop of uitloop staan en worden geassocieerd met een voorzetselobject (voorzetselvoorwerp, als in (1c)). Het voorbeeld in (1d) laat zien dat een ingebedde vraagwoordvraag ook dienst kan doen als complement bij een substantief als vraag. Hetzelfde geldt voor uitroepende zinnen van type 2a:

In betrekkelijke bijzinnen wordt de eerste zinsplaats bezet door een betrekkelijk voornaamwoord of een constituent die zo'n woord bevat:

De betrekkelijke bijzinnen in (3) geven informatie over een expliciet antecedent. Dat antecedent kan een substantief zijn, zoals in (2a-b), of een persoonlijk voornaamwoord: (jij,) die |Ø| me altijd maar voor de voeten |loopt|, (moet nu oppassen). In dat geval maakt de bijzin deel uit van een nominale constituent. Betrekkelijke bijzinnen kunnen op de laatste zinsplaats staan of in de uitloop. Betrekkelijke bijzinnen met een (deel van een) hele zin als antecedent, zoals in (2c), staan altijd buiten de eigenlijke zin in de uitloop. Verder maken zogenaamde gekloofde zinnen gebruik van een betrekkelijke bijzin met expliciet antecedent: (het was Émma) die |Ø| zo belachelijk vroeg |wilde vertrekken|. Betrekkelijke bijzinnen met ingesloten antecedent kunnen dienst doen als vrijwel ieder denkbaar zinsdeel:

Dit soort bijzinnen worden ook gebruikt in zogenaamde pseudo-gekloofde zinnen: wie |Ø| er zo belachelijk vroeg |wilde vertrekken|, (was Émma).

Bijzinnen met een onbepaald voornaamwoord op de eerste zinsplaats, ten slotte, lijken sterk op de zinnen in (4). Ze kunnen bovendien als toegevende bijzin in zowel de aanloop als de uitloop staan:

Alle voorbeelden in (4) en (5) zijn reeds uitgebreid besproken in [21.4.2] De eerste zinsplaats in zinstype 2a.

De woordvolgorde van zinstype 2a is kenmerkend voor afhankelijke zinnen. Niettemin komen dit soort zinnen voor als (incomplete) antwoorden op vragen:

Aangezien ook losse zinsdelen als (incompleet) antwoord op een vraag kunnen dienen, is de bewering dat deze voorbeelden zelfstandige zinnen bevatten aanvechtbaar. Een tweede, duidelijker geval betreft zinnen die beginnen met hoe gecombineerd met een adjectief in de vergrotende trap (of een bijwoord/telwoord):

In dit soort correlatieve samengestelde zinnen is de eerste zin qua betekenis de afhankelijke zin. In de voorbeelden staat deze zin steeds tussen haken. De tweede zin is dus de zelfstandige zin in deze constructie, ook al staat de persoonsvorm (pv) in de tweede pool. Parallel aan dit soort zinnen bestaan de volgende zinnen:

Al deze zinnen hebben varianten met een voor-pv:

In deze constructie kan de tweede deelzin dus van zinstype 2a (achter-pv) of van zinstype 1a (voor-pv) zijn. Volgens de website Taaladvies.net  zijn beide varianten acceptabel.

De ANS volgt hier de analyse van (Broekhuis et al. 2015), die zich onder andere beroepen op (Den Dikken 2003) en (Den Dikken 2005).