De kern van een werkwoordelijke constituent bestaat uit minstens één werkwoord. Zinnen (1a-1c) illustreren gevallen waarbij de kern van een werkwoordelijke constituent precies één werkwoord bevat.

De kern kan echter ook complex zijn en uit meer werkwoorden bestaan, zoals in (2a-2c). De werkwoorden in een dergelijke complexe kern vormen een werkwoordgroep.

De kern kan ook in beperkte mate niet-werkwoordelijk materiaal bevatten. We bespreken de mogelijkheid om de reeks van werkwoorden in de kern van de werkwoordelijke constituent te onderbreken met niet-werkwoordelijk materiaal in paragraaf 18.9.

Complementen zijn niet-werkwoordelijke elementen die een hechte relatie hebben met het hoofdwerkwoord van de zin. Ze maken deel uit van de valentie van het werkwoord. Op basis van hun valentie kunnen werkwoorden in diverse subcategorieën opgedeeld worden. Een voorbeeld van zo’n opdeling is die in overgankelijke werkwoorden, die een complement (meer bepaald een lijdend voorwerp) hebben, en onovergankelijke werkwoorden, die dat niet hebben. 2.2.3 Complementen zijn essentiële aanvullingen bij het werkwoord en kunnen bijgevolg niet zomaar weggelaten worden. Zo kan het onderstreepte complement in (3) niet weggelaten worden.

Complementen kunnen de vorm van een (bij)zin hebben, zoals in (4), of van een constituent, zoals in (5) tot (8). We volstaan hier met enkele voorbeelden van complementen en verwijzen naar hoofdstuk 20 voor een meer diepgaande bespreking van hun (zinsdeels)functies.

Bepalingen zijn niet-werkwoordelijke elementen die geen hechte relatie vertonen met het zelfstandige werkwoord van de zin. Ze maken geen deel uit van de valentie van het werkwoord. Ze zijn optioneel en kunnen daarom gemakkelijk weggelaten worden, zoals de dikgedrukte bepaling in (9).

Bepalingen kunnen naar de vorm een zin zijn, zoals in (10), of een constituent, zoals in (11) tot (14). Ook hier geven we louter enkele voorbeelden van bepalingen en verwijzen we naar hoofdstuk 20 voor een nadere bespreking van hun (zinsdeels)functies.