Er zijn vijf soorten zelfstandige zinnen van het type 1b te onderscheiden:

Net als bij zinstype 1a behoren ook retorische vragen tot deze klasse: |is| er dan helemaal geen gerechtigheid meer in deze wereld?

Anders dan bij zinstype 1a kan de conjunctief hier zowel in het presens als in het imperfectum voorkomen.

Imperatiefzinnen hebben meestal een geïmpliceerd subject (onderwerp), dat samenvalt met de aangesprokene. Als dat subject uitgedrukt wordt, komt het in het middenstuk vlak na de eerste pool: |eet| jij je bord eens heel snel leeg |Ø|, |loopt| u gerust verder |Ø|. Imperatiefzinnen met moeten, zoals (3c), hebben een impliciet subject en vormen vaste combinaties die een imperatief van het hoofdwerkwoord omschrijven.

In (4) wordt het subject ook verzwegen. Los van deze religieuze formule behoren aansporende zinnen met laat ons en laat me in Nederland tot het formele taalgebruik, terwijl ze in België vrij gangbaar zijn (zie ook Taaladvies.net ).

Uitroepende zinnen als (5a) sluiten nauw aan bij ja/nee-vragen. De zinnen in (5b-c) lijken meer op imperatieven. De laatste variant komt soms voor met een subjectsvorm in het middenstuk (|kijk| hij eens |rennen|), waardoor de nadruk meer op de handeling komt te liggen in plaats van op de handelende persoon, zoals elders beschreven. Uitroepende zinnen komen ook voor bij zinstype 1a, waar de eerste pool voorafgegaan wordt door een uitroepend voornaamwoord, en ook in zinstype 2a en zinstype 2b.

De woordvolgorde van zinstype 1b is, evenals die van zinstype 1a, kenmerkend voor zelfstandige zinnen. Niettemin wordt ook zinstype 1b soms aangetroffen bij afhankelijke zinnen. Het meest elementaire geval daarbij is wederom de directe rede:

De directe rede in deze voorbeelden heeft de functie van een zinsdeel in een andere, zelfstandige zin, of is daarmee via de aanloop of de uitloop verbonden. Net als zinstype 1a kan zinstype 1b worden gebruikt bij de zogenaamde semidirecte rede: (Karel begon zich af te vragen:) |had| hij Emma misschien beter niet mee |kunnen vragen|?

Ook afhankelijke zinnen in de uitloop die worden geassocieerd met het subject (onderwerp), direct object (lijdend voorwerp) of voorzetselobject (voorzetselvoorwerp) vertonen soms de woordvolgorde van zinstype 1b:

Dit soort zinnen zijn een stilistische variant van of-zinnen van zinstype 2b, zoals in (hij bleef zich afvragen) |of| geld ooit gelukkig |kan maken|. Het zinsdeel waarmee een afhankelijke zin in de uitloop geassocieerd wordt, is niet altijd expliciet aanwezig in de eigenlijke zin: (het probleem is:) |kun| je zoiets überhaupt wel doen?

Ook bijwoordelijke bepalingen nemen soms de vorm aan van een zin van het type 1b. Het gaat om de volgende twee (voegwoordloze) categorieën:

De afhankelijke zinnen in (8) doen dienst als bijwoordelijke bepaling van voorwaarde en bevinden zich in de aanloop van een zelfstandige zin. Ze hebben in het formele taalgebruik geen toegang tot de eerste zinsplaats, zoals beschreven is in [21.4.1.1] Wat kan er niet op de eerste zinsplaats staan in zinstype 1a? In informeel taalgebruik is dit wel mogelijk:

Zie ook deze opmerking over zogenaamde cromazinnen en deze deelparagraaf over afhankelijke zinnen met mogen.

De zinnen in (10) fungeren als bijwoordelijke bepaling van toegeving. Toegevende zinnen zonder voegwoord met de volgorde van zinstype 1b komen vooral in formeel taalgebruik voor. Een verwante constructie wordt aangetroffen in zinnen die een, meestal temporele, tegenstelling uitdrukken: |droeg| vroeger werkelijk niemand een gordel |Ø| achterin de auto, (tegenwoordig is dat de normaalste zaak van de wereld).

Ten slotte worden er in het informele taalgebruik regelmatig zinnen van het volgende type aangetroffen:

De zinnen in (11) zijn kenmerkend voor een levendige verteltrant. Met name moppen en anekdotes kunnen doorspekt zijn met dit soort constructies. Ze staan in de aanloop van een andere zin en beschrijven een situatie waarop de andere zin van toepassing is. Deze constructies sluiten in feite aan bij uitroepende zinnen als (5a), wat past bij het veronderstelde opzienbare karakter van wat er verteld wordt.