Zijn met korte infinitief drukt uit dat het onderwerp van de zin gedurende een zekere tijd afwezig is om de handeling in de infinitief uit te voeren. Het is die notie van afwezigheid die doorklinkt in de naam absentieve constructie. De constructie heeft een complexe ruimtelijke aspectuele betekenis. Ze belicht dat het onderwerp zich eerst verplaatst van een bepaalde uitgangspositie naar een andere plaats, daar dan een tijdlang de handeling in de infinitief uitvoert, om zich ten slotte terug te begeven naar de uitgangspositie. Het feit dat de handeling enige tijd voortduurt zorgt ervoor dat de constructie een vorm van progressief aspect uitdrukt.

De absentieve betekenis brengt met zich mee dat de infinitief een activiteit beschrijft die zich op een andere plaats afspeelt. Klassieke voorbeelden van de absentieve constructie uit de literatuur zijn ik ben vissen, fietsen, voetballen, wandelen die een buitenhuisactiviteit beschrijven. Zinnen (2a-2b) illustreren twee hedendaagse activiteiten van hetzelfde type die zich niet afspelen in de gewone thuis- of werkomgeving.

Daarnaast kan de andere locatie ook expliciet uitgedrukt zijn in de context. Zinnen (3a-3b) illustreren hoe een plaatsbepaling (onderstreept) expliciet maakt dat de werking in de infinitief zich op een andere plaats afspeelt.

De voorbeeldzinnen illustreren ook dat de infinitief een bezigheid beschrijft die op één of andere gewoonlijk is voor het onderwerp. Zo drukt (2a) uit dat het onderwerp het telefoontje niet kon beantwoorden omdat ze op dat moment gewoonlijk weg is om te sporten.

De absentieve constructie heeft een relatief vaste vorm. De vormvariant ik ben vissen komt hoofdzakelijk in de hoofdzin voor, waardoor het moeilijk is om groepsvorming vast te stellen. Onderstaande corpusvoorbeelden (4a-4c) in de bijzin laten zien dat de vormvariant wel degelijk een werkwoordelijke eindgroep vormt.

De vormvariant ik ben wezen vissen komt sporadisch wel in de bijzin voor, zoals geïllustreerd in (5a). In dit voorbeeld hebben we te maken met een werkwoordelijke eindgroep. Ook in hoofdzinnen vormen de vervangende infinitief wezen en de korte infinitief een werkwoordelijke eindgroep, zoals in (5b-5c).

Zinnen (5b-5c) tonen ook hoe zijn in de voltooide tijd verschijnt als de vervangende infinitief wezen (gemarkeerd in het vet) als het gevolg van het IPP-effect. Alles samengenomen, beschouwen we zijn met korte infinitief als verplicht groepsvormend in de zeldzame gevallen waar er reden tot groepsvorming is.

Weijnen 1937, Verdenius 1946, Van Haeringen 1954, De Schutter 1974, Sassen 1977-1978, Lamiroy 1984, Leys 1985, De Groot 1995, 2000, Verhagen 2005: 207, Haslinger 2007, Broekhuis 2013