Durven met infinitief is een vrij frequente constructie die uitdrukt dat het onderwerp van de zin de moed heeft om de handeling in de infinitief uit te voeren (1a). Daarnaast komt de constructie ook voor met een verzwakte betekenis, in het bijzonder bij de infinitief zeggen of verwante communicatiewerkwoorden (1b). In het Belgisch-Nederlands kan de constructie ook aangeven dat de inhoud van de zin soms gebeurt of er een neiging toe heeft om te gebeuren (1c). We spreken in dat geval van een frequentatief gebruik.

Vergelijk met het FREQUENTATIEVE gebruik van willen met korte infinitief in het Nederlands-Nederlands (18.5.1.3).

Durven wordt zowel met een korte als lange infinitief gecombineerd. In het Nederlands-Nederlands overweegt het gebruik van durven met een lange infinitief (2a-2b). Wanneer durven samen met een andere infinitief in de werkwoordelijke eindgroep staat, is ook een korte infinitief mogelijk (2c-2d). We spreken in dat geval van te-wegval(18.2.4).

In het Belgisch-Nederlands is het gebruik van durven met korte infinitief ook mogelijk in andere contexten, zoals (3a-3b).

Durven met korte infinitief is door de band genomen de meest gebruikelijke variant in het Belgisch-Nederlands – al is durven met lange infinitief niet uitgesloten.

Durven met lange of korte infinitief is verplicht groepsvormend. Het groepsvormend werkwoord en de infinitief vormen een werkwoordelijke eindgroep in bijzinnen (4a-4b) en hoofdzinnen (4c). De constructie is gevoelig voor het IPP-effect (4c).

De Rooij 1969, Van der Horst & Van der Horst 1999