We bieden in dit hoofdstuk een overzicht van alle groepsvormende werkwoorden van het Nederlands en hun eigenschappen. Het idee van een werkwoordconstructie staat daarbij centraal, namelijk de combinatie van een specifiek groepsvormend werkwoord en een open plek voor een aanvulling bij dat werkwoord.

We onderscheiden verschillende families van werkwoordconstructies, met andere woorden, werkwoordconstructies met gemeenschappelijke kenmerken. In de eerste plaats groeperen we de werkwoordconstructies op basis van de vorm van hun werkwoordelijke aanvulling, zie de voorbeelden in (17): een voltooid deelwoord (18.4), een korte of lange infinitief (18.5), of een voorzetselinfinitief (18.6). Daarbinnen delen we de werkwoordconstructies nog verder in, vooral op basis van hun betekenis, geïmpliceerde onderwerp en gevoeligheid voor het IPP-effect.

Aan het eind van het hoofdstuk komen nog drie aspecten van werkwoordgroepen aan de orde. Groepsvormende werkwoorden verschillen in hoe ze onderling met elkaar gecombineerd kunnen worden (zie hierover 18.7). Sommige kunnen bijvoorbeeld alleen maar een hoofdwerkwoord als aanvulling krijgen, maar wel zelf als aanvulling fungeren bij een ander groepsvormend werkwoord. Een voorbeeld is zitten, zoals in (16), met het hoofdwerkwoord (te) kijken als aanvulling, die in (16b) samen de aanvulling zijn bij het groepsvormende heb. Andere groepsvormende werkwoorden kunnen zelf nooit als aanvulling fungeren. Dat geldt bijvoorbeeld voor zou in (10): zou hebben gegeven.

Paragraaf 18.8 gaat over de volgorde van werkwoorden in de werkwoordelijke eindgroep. Soms zijn er verschillende volgordes mogelijk, vooral bij groepsvormende werkwoorden met een voltooid deelwoord als aanvulling:

Bovendien is het soms mogelijk om een werkwoordelijke eindgroep te doorbreken; de werkwoorden daarin vormen dan niet een aaneengesloten geheel (zie 18.9):