De laatste zinsplaats, die toegankelijk is voor meer dan één zinsdeel, vormt het eind van de eigenlijke zin. In sommige gevallen wordt de eigenlijke zin gevolgd worden door nóg een constituent. Die constituent staat buiten de eigenlijke zin in de zogeheten uitloop:

De uitloop lijkt in dit opzicht sterk op de aanloop die voorafgaat aan de eerste zinsplaats en zich eveneens buiten de eigenlijke zin bevindt. Ook zinnen die de laatste zinsplaats niet benutten kunnen een constituent in de uitloop hebben. In dit geval volgt de uitloop direct op de tweede pool.De eigenlijke zin kan een verwijzing bevatten naar de constituent in de uitloop. Dit komt voornamelijk in informeel Nederlands voor:

In deze voorbeelden staat Trees in de uitloop. Dit gebied valt buiten het intonatiedomein van de eigenlijke zin, wat betekent dat de zinsmelodie na de komma opnieuw stijgt of juist vlak blijft. Bovendien is er vaak een hoorbare pauze tussen eigenlijke zin en de uitloop, zeker wanneer de zin langzaam wordt uitgesproken. In (1) heeft de uitloopconstituent dezelfde referentie als een nieuwe collega en 'r in de eigenlijke zin. Het voorbeeld in (1a) behoort tot een categorie zinnen waarin de uitloopconstituent beklemtoond wordt. Dit is hier weergegeven met accenttekens. De interpretatie van de uitloopconstituent kan identificerend of juist predicatief zijn. De verwijzing in de eigenlijke zin kan uit een (substantivische) nominale constituent bestaan of uit een aanwijzend (voornaam)woord. In een andere categorie uitloopzinnen is het verwijswoord meestal een onbeklemtoond voornaamwoord, zoals gedemonstreerd in (1b). De uitloopconstituent krijgt in zulke zinnen een vlakke intonatie en is nooit beklemtoond, en de interpretatie is puur identificerend. Ook in zinnen met een aanloop bestaan er twee dergelijke categorieën die verschillen in intonatie en de vorm van het verwijswoord. Er zijn zo goed als geen beperkingen op het soort constituent dat bij deze constructies in de uitloop kan staan. Voor de verwijzing in de eigenlijke zin geldt dat die elke denkbare zinsdeelfunctie kan bekleden.

In een andere groep uitloopzinnen ontbeert de eigenlijke zin een verwijzing naar de uitloopconstituent:

De uitloopconstituenten in (2) hebben de functie van een bijwoordelijke bepaling. Ze correleren niet met enig zinsdeel in de eigenlijke zin. Niettemin kunnen ze een predicatieve of identificerende functie hebben, en met of zonder nadruk worden uitgesproken. De context van de zin bepaalt dit. De uitloop in dit soort zinnen kan worden gevuld met een nominale constituent zoals de hele week of een afhankelijke zin zoals alsof ze nooit eerder aan een nieuwe functie was begonnen. Daarnaast komen adjectivische, adverbiale en adpositionele constituenten voor in deze groep uitloopzinnen. In dat opzicht biedt de uitloop ruimere mogelijkheden dan de vergelijkbare groep aanloopzinnen. Een overeenkomst is dat de zinnen in kwestie niet per se tot het informele domein behoren.

De uitloop komt voor bij alle zinstypen. Dit houdt in dat het niet uitmaakt of de persoonsvorm in de eerste pool staat (voor-pv) of in de tweede (achter-pv). Ook in dit opzicht is het gebruik van een uitloop vrijer dan het geval is bij de aanloop.