De houdingswerkwoorden liggen en staan worden doorgaans gecombineerd met een lange infinitief of een voltooid deelwoord. In een beperkt aantal gevallen komen ze ook voor met het voorzetsel op gevolgd door een korte infinitief. Het voorzetsel en de infinitief vormen een vaste eenheid die niet door andere elementen kan worden doorbroken. Zowel liggen met op infinitief als staan met op infinitief zijn subjectgeoriënteerde constructies. Ze drukken uit dat de handeling in de infinitief op het punt staat om te gebeuren. We spreken hier van prospectief aspect.

Vergelijk met 18.5.10.8. Zie ook hoofdstuk 30.

De combinatiemogelijkheden van liggen zijn zeer beperkt. Naast op sterven liggen bestaat ook nog op apegapen liggen (1a-1b). 

De voorbeelden komen uit OpenSonar.

Met staan zijn er meer mogelijkheden. Het groepsvormende werkwoord wordt frequent gecombineerd met puntgebeurens als barsten, instorten, ontploffen en springen (2a-2d) en daarnaast iets minder met werkwoorden als scheiden, trouwen, scheuren en vertrekken (2e-2g).

Beide constructies zijn verplicht groepsvormend. Ze vormen een werkwoordelijke eindgroep in de bijzin (3a-3b) en de hoofdzin (3c-3d).

In de voltooide werkwoordstijden (3c-3d) verschijnt het groepsvormend werkwoord (in het vet gemarkeerd) als een voltooid deelwoord in de plaats van een vervangende infinitief.