De uitloop kan worden gevuld met een beklemtoonde constituent. Als de eigenlijke zin een constituent bevat met dezelfde referent als de uitloopconstituent zijn er twee mogelijkheden:

Dit soort zinnen behoort tot de informele taal. Zoals elders in dit hoofdstuk geven accenttekens in combinatie met accolades aan welke constituent het belangrijkste zinsaccent draagt. De constituent in de uitloop is van de eigenlijke zin gescheiden door middel van een komma. In de uitspraak staat de uitloop los van het intonatiedomein van de eigenlijke zin: de zinsmelodie gaat in (1) opnieuw omhoog na de komma en bij langzaam uitspreken valt er vlak voor de uitloop vaak een pauze. Accentekens in de uitloop geven in de voorbeelden dit tweede intonatiecontour aan. In (1a) preciseert Tréés de collega die Bertus volgens de eigenlijke zin ontmoet heeft. Met andere woorden, de uitloop heeft hier een identificerende functie. In (1b), daarentegen, geeft de nieuwe téámleider aanvullende informatie over Trees, die in de eigenlijke zin wordt genoemd. Die uitloop heeft daardoor een predicatieve functie.

In de wetenschappelijke literatuur staat dit verschijnsel bekend als 'afterthought': een vorm van rechtsdislocatie waarbij de constituent in de uitloop nieuwe informatie geeft.

In deze sectie correleert de constituent in de uitloop dus steeds met een constituent in de eigenlijke zin. De categorie zinnen waarbij de uitloop beklemtoond is, komt daarin overeen met een specifieke aanloopconstructie:

Dergelijke aanloopconstructies hebben in de eigenlijke zin altijd een aanwijzend (voornaam)woord dat terugwijst naar de constituent in de aanloop. Hoewel ook uitloopconstructies een enkel verwijswoord in de eigenlijke zin kunnen hebben, zoals hieronder wordt gedemonstreerd, wordt de correlatie hier even gemakkelijk met een volledige nominale (of andersoortige) constituent gerealiseerd, zoals te zien is in (1). Om die reden gebruikt deze deelparagraaf het bredere 'verwijzing', in plaats van het engere begrip 'verwijswoord'. Aanloopconstituenten van het bedoelde type worden altijd beklemtoond, evenals de hier bedoelde uitloopconstituenten. Beklemtoning van de aanloop is altijd puur contrastief, terwijl dat voor de uitloop niet per se geldt. Een uitloop zoals in (1b) wordt bijvoorbeeld beklemtoond omdat hij nieuwe informatie aandraagt, niet omdat die informatie per se wordt gecontrasteerd met andere informatie.

Een andere overeenkomst met de genoemde aanloopconstructie is dat de uitloop elk denkbaar type constituent kan bevatten. Naast de nominale constituenten in (1) zijn ook mogelijk:

Wat de zinnen in (1) en (3) ook laten zien is dat een uitloopconstituent coreferentieel kan zijn met verschillende zinsdelen: het subject (onderwerp) in (3b), direct object (lijdend voorwerp) in (1), het naamwoordelijk deel van het gezegde in (3a), een bijwoordelijke bepaling van tijd in (3c), een voorzetselobject (voorzetselvoorwerp) in (3d) en een bijwoordelijke bepaling van causaliteit in (3e). Deze opsomming is weliswaar niet uitputtend, maar voldoende breed om te illustreren dat er geen beperkingen zijn met betrekking tot het zinsdeel waarmee de uitloop een referentie deelt.

Wanneer de verwijzing in de eigenlijke zin uit een aanwijzend (voornaam)woord bestaat, kan de contituent in de uitloop dat woord meestal vervangen. De volgende uitlooploze zinnen parafraseren die zinnen in (3) waarin de uitloop een identificerende functie heeft:

In deze voorbeelden neemt de uitloopconstituent de plaats in van het verwijswoord. Waar de verwijzing niet uit een verwijswoord bestaat, is parafrase mogelijk door middel van een bijstelling binnen de verwijzende constituent: Bertus |heeft| onlangs [een ambitiéúze collega, Tréés], op bezoek |gehad|. Hetzelfde geldt voor uitloopconstituenten die een predicatieve functie hebben: Bertus |heeft| onlangs [Tréés, de nieuwe téámleider], op bezoek |gehad|, Bertus |kan| eigenlijk [overal, zélfs bij een multinational], wel terecht |Ø|.

Wat het zinstype betreft zijn er geen beperkingen voor de uitloop. Dit betekent dat de uitloop voorkomt in zinnen met een voor-persoonsvorm (voor-pv) en zinnen met een achter-persoonsvorm (achter-pv):

Het voorbeeld in (5d) laat zien dat de uitloop middenin een samengestelde zin kan staan, net als bijvoorbeeld een tussenzin of tussenwerpsel. In dat opzicht valt het gebruik van een uitloop soms samen met intercalatie, het verschijnsel waarbij de zin onderbroken wordt door een terzijde.

Een bijzonder soort uitloopzin in deze categorie betreft die waarbij de uitloop een emotioneel geladen, exclamatief karakter heeft:

Uit (6c) blijkt dat de verwijzing in dit soort zinnen uit een gereduceerde vorm van een persoonlijk voornaamwoord kan bestaan (ze in plaats van zij. Datzelfde is ook steeds mogelijk in gevallen zoals (7):

Deze voorbeelden zijn niet beperkt tot het informele taalgebruik. De afhankelijke zinnen in deze voorbeelden staan in de uitloop en kunnen daar een eigen intonatiecontour hebben. De eigenlijke zin bevat een zinsdeel waarmee de afhankelijke zin coreferentieel is. Dat zinsdeel is de gereduceerde vorm het (in de functie van subject, direct object of oorzakelijk voorwerp) of er (in de functie van voorzetselobject (voorzetselvoorwerp)). Bij sommige werkwoorden kan er worden verzwegen (7e). Dat deze afhankelijke zinnen in de uitloop staan en niet op de laatste zinsplaats, wordt gedemonstreerd in 21.6.2 Afhankelijke zinnen op de laatste zinsplaats. Daar komen ook alternatieve plaatsingsmogelijkheden aan bod. Het middenstuk is daarbij meestal geen optie, waardoor een parafrase zoals in (4) niet altijd mogelijk is bij dit soort zinnen.

Consituenten in de uitloop met een verwijzing in de eigenlijke zin worden niet altijd beklemtoond. Als ze een vlakke intonatie krijgen, kunnen ze alleen een identificerende functie hebben:

De zinnen in (8) wijken af van de de vorige sectie in dat de referent van het verwijswoord in de eigenlijke zin al bekend is voor de hoorder of lezer. De constituent in de uitloop brengt die referent nog een keer in herinnering, zonder er nadruk op te leggen.

In de wetenschappelijke literatuur staat dit verschijnsel bekend als 'backgrounding rechtsdislocatie' (BRD).

Evenals de vergelijkbare categorie aanloopzinnen bevat de eigenlijke zin in deze voorbeelden meestal een onbeklemtoond verwijswoord en gaat het steeds om informeel taalgebruik. Een uitzondering op dat laatste is (8f), een variant van de zinnen die besproken zijn in (7).

Net als de zinnen in (3) laten de voorbeelden in (8) zien dat een onbeklemtoonde uitloopconstituent van ieder denkbaar type kan zijn. Ook is het weer zo dat de verwijzing in de eigenlijke zin verschillende zinsdeelfuncties kan bekleden. Bij deze categorie uitloopzinnen zijn wederom parafrases mogelijk waarbij de constituent uit de uitloop het verwijswoord vervangt (zoals in 4):

De oorspronkelijke uitloopconstituent staat niet altijd op dezelfde plaats als het verwijswoord. Zo staat optimistisch over de toekomst in (9b) in het middenstuk verder naar rechts dan het in (8b), en bezet dat de markt zo gunstig was in (9f) de laatste zinsplaats, terwijl het in (8f) daar niet kan staan. Dit heeft te maken met het complexiteitsprincipe: minder complexe constituenten staan meestal verder naar links ten opzichte van complexere constituenten.

Een laatste overeenkomst met beklemtoonde-uitloopzinnen is dat een onbeklemtoonde uitloop van de onderhavige categorie zinnen bij ieder zinstype kan voorkomen:

De voorbeelden in (10) kunnen worden gebruikt in een context die Trees bekend veronderstellen bij de hoorder of lezer. Ze zijn vergelijkbaar met de zinnen in (5), waar Trees juist nieuwe informatie toevoegt.