De aanloop kan de aandacht vestigen op een (gespreks)onderwerp zonder dat de eigenlijke zin expliciet naar dat onderwerp verwijst:

In de wetenschappelijke literatuur staat dit verschijnsel bekend als 'loose aboutness-linksdislocatie' (LALD). Deze term is met name van toepassing op talen waarin dit type aanloopconstructie een enkele constituent kan bevatten. In het Nederlands zijn echter alleen perifrastische constructies mogelijk zoals in de hier besproken voorbeelden.

De constructie wat...betreft/aangaat heeft de vorm van een bijzin en staat niet uitsluitend in de aanloop. De volgende zinnen, waarbij de constructie als geheel de eerste zinsplaats bezet, zijn zelfs gangbaarder dan die in (1):

De constructie voor mijn part, een equivalent van wat mij betreft, kan niet de eerste zinsplaats bezetten en juist wel als aanloop fungeren. Dit is althans het geval wanneer het subject van de zin dezelfde referent heeft als het bezittelijk voornaamwoord in de aanloop:

In (3a-b) correspondeert mijn met het subject ik. In (3c-d) corresponderen mijn en hij niet, en daar geldt juist dat plaatsing in de aanloop onmogelijk is.

De constructie wat ... betreft/aangaat heeft verder nog een equivalent in de vorm van over ... gesproken. Deze constructie kan in de aanloop staan, maar niet op de eerste zinsplaats:

Met uitzondering van over ... gesproken nemen de constructies in kwestie gemakkelijk een plek in het middenstuk in, zoals in hij |mag| wat mij betreft zo |vertrekken| en ik |probeer| er voor mijn part het beste van |te maken|. Verder kunnen ze als tussenzin (intercalatie) worden gebruikt of in de uitloop staan: we |hebben|, wat de secundaire arbeidsvoorwaarden betreft, niets |te klagen|, steeds meer mensen |geloven| internetbronnen zonder enig gezag |Ø|, over vaccins gesproken.

Ten slotte dient nog te worden vermeld dat alle hier genoemde constructies, met uitzondering van voor mijn part, in de aanloop kunnen staan, terwijl de eigenlijke zin wel degelijk een verwijswoord bevat. Dat verwijswoord wijst terug naar het (gespreks)onderwerp dat de aanloop centraal stelt:

De zinnen in (5) zijn vergelijkbaar met de informele zinnen beschreven in 21.7.1, zij het dat ze ook in de formele taal worden gebruikt. Het verwijswoord kan een aanwijzend of persoonlijk voornaamwoord zijn dat verwijst naar het indirect object (meewerkend voorwerp) van betreft/aangaat of naar het voorzetselobject (voorzetselvoorwerp) van gesproken.

Formuleringen als kortom, kort gezegd/samengevat, om kort te gaan, in/met één woord, met andere woorden en nog eens kondigen een samenvatting of herformulering van het voorafgaande aan. Ze kunnen de aanloop van een zin vormen zonder dat de eigenlijke zin een expliciete verwijzing naar die aanloop bevat:

Dergelijke constituenten kunnen ook elders in de zin staan, zoals in het middenstuk (het |viel| ze kortom erg tegen |Ø|) of in de uitloop (hij |is| niet |te vertrouwen|, met andere woorden). Alleen voor kort gezegd/samengevat geldt dat het op de eerste zinsplaats kan staan:

Twee groepen adverbia (bijwoorden) kunnen in de aanloop voorkomen zonder dat de eigenlijke zin een verwijswoord bevat dat naar die aanloop terugwijst. De eerste groep, de zogenaamde voegwoordelijke bijwoorden, omvat in ieder geval: althans, bijvoorbeeld, bovendien, daarenboven, desondanks, dus, echterevenwel, immers, integendeel, intussen, niettemin, nochtans, overigens, en trouwens. De volgende voorbeelden illustreren zinnen met zo'n voegwoordelijk bijwoord in de aanloop:

Een tweede groep adverbia, de zogenaamde subjectieve factuele adverbia, omvat helaas, gelukkig en natuurlijk:

Deze adverbia kunnen overigens ook dienst doen als tussenwerpsel voorafgaand aan de eigenlijke zin. In dat geval staan ze niet in de aanloop, maar daar nog voor (helaas! - Bertus, dat |wordt| dus niet jouw nieuwe collega |Ø|) of juist erachter (Bertus - helaas! - dat |wordt| niet jouw nieuwe collega |Ø|). De adverbia in kwestie vormen een subgroep van de bijwoorden van modaliteit. Niet alle adverbia uit deze subgroep kunnen in de aanloop staan:

De eerste zinsplaats is, althans in zinstype 1a, toegankelijk voor een heel scala aan constituenten. Daar maken ook afhankelijke zinnen deel van uit, maar bepaalde soorten afhankelijke zinnen kunnen niet op de eerste zinsplaats staan. In enkele gevallen is plaatsing in de aanloop dan wel mogelijk. Het gaat om de hierna volgende categorieën, waarbij de eigenlijke zin wederom een verwijswoord ontbeert dat naar de aanloop terugwijst:

Bij deze categorie duikt vaak het adverbium toch op, zoals in (11a-b). Hoewel dit strikt genomen geen verwijswoord is zoals beschreven in [21.7.1] Een constituent in de aanloop met een verwijswoord in de eigenlijke zin, legt het wel een verband tussen de aanloop en de eigenlijke zin in de vorm van een tegenstelling. Dit soort toegevende zinnen komt zowel in formeel als in informeel Nederlands voor als aanloop, anders dan zinnen met een 'echt' verwijswoord, die vooral in de informele taal voorkomen. Voor de toegevende zinnen in (11c-d), waarin toch niet wordt gebruikt, geldt eerder dat ze zich beperken tot formele taal.

Toegevende zinnen zonder voegwoord staan uitsluitend in de aanloop. Formele varianten zoals (12c), die geen vorm van mogen of laten bevatten, zijn evenals de voorbeelden in (11) te voorzien van toch: waren er vroeger veel bomen, nu |begint| het landschap er toch vrij kaal uit |te zien|..

Voegwoordloze zinnen die een voorwaarde uitdrukken, kunnen in de aanloop staan (zie 13a-b). Zonder dan in de eigenlijke zin levert dat een formele constructie op. De voorwaardelijke zin kan eventueel zelfs op de eerste zinsplaats staan, maar dat behoort tot het informele taalgebruik (13c). Bij veronderstellende zinnen met mocht is plaatsing op de eerste zinsplaats uitgesloten (13f).

Boogaart (2007) bevat een corpusonderzoek naar verschillen tussen veronderstellende zinnen in het Belgisch Nederlands en in het Nederlands-Nederlands. Hierbij worden ook zinnen met moest(en) betrokken, die alleen in het Belgisch Nederlands voorkomen. Hoewel dat soort zinnen wel op de eerste zinsplaats worden aangetroffen, is dit in geen van beide variëteiten het geval met mocht-zinnen. Op basis hiervan concludeert de ANS dat zinnen als (13f) uitgesloten zijn.

De studie toont verder aan dat resumptief dan vaker voorkomt naarmate de relatie tussen de afhankelijke zin en de zelfstandige zin minder inhoudelijk is, zoals in (13d-e).

Ten slotte kunnen betrekkelijke bijzinnen soms in de aanloop staan. Dit is alleen mogelijk als het antecedent betrekking heeft op de eigenlijke zin (zie ook [5·8·5·5/i3] en [5·8·5·7/i]).