Zinnen van het type 2b zijn doorgaans afhankelijke zinnen. Het onderschikkend voegwoord in de eerste pool legt een link met de bevattende zin:

Verschillende syntactische functies vereisen verschillende onderschikkende voegwoorden: afhankelijke zinnen die als subject (onderwerp) of direct/oorzakelijk object (lijdend/oorzakelijk voorwerp) fungeren, beginnen met dat (1a) of of: (gevraagd werd) |of| Karel al klaar |was|. De overige onderschikkende voegwoorden horen bij afhankelijke zinnen die als bijwoordelijke bepaling fungeren: bijvoorbeeld hoewel in (1b) voor een bepaling van toegeving en terwijl in (1c) voor een bepaling van tijd. Een uitzondering hierop vormen enkele vergelijkende en toegevende zinnen van zinstype 1a. Het complement van een substantief zoals vraag in (1d) kan met of beginnen.

Beknopte bijzinnen hebben dezelfde woordvolgorde als de gewone zinnen van type 2b, zij het dat ze soms hun eigen voegwoord hebben. Ook ontbreken er elementen, zoals het subject, de persoonsvorm en soms het voegwoord om, zoals beschreven in [19.3.3]. Enkele voorbeelden zijn:

Deze voorbeelden hebben de volgende tegenhangers met volledige bijzinnen: (ze droeg haar broertje op) |dat| hij het speelgoed op |moest ruimen|, |alvorens| je zo'n belangrijke stap |zet|, (moet je alles goed overdacht hebben) en |nadat| je zwaar |hebt gegeten|, (is het fijn om een dutje te kunnen doen).

De woordvolgorde van zinstype 2b is kenmerkend voor afhankelijke zinnen, maar er zijn ook zelfstandige zinnen met dat of of in de eerste pool en de persoonvorm in de tweede pool. De eerste categorie (dat-zinnen) heeft de volgende verschijningsvormen:

De wenszinnen in (3) zijn te vergelijken met de wenszinnen met een conjunctief van het type 1a en 1b. De (informele) zin in (3b) is vooral in het Belgisch Nederlands gebruikelijk. De variant in (3c) behoort tot de standaardtaal in het hele taalgebied. De uitroepende zinnen in (4) geven de emotie van de spreker weer en zijn te vergelijken met de volgende, typisch Nederlandse uitroepen:

In dit soort zinnen wordt een sterk benadrukte constituent gevolgd door een dat-zin van het type 2b. Deze gevallen worden nader besproken in [23·5·2·3] en [23·5·2·4]. Een zin als de volgende onderscheidt zich van dit type doordat het element niet aan het begin niet beklemtoond wordt:

De tweede categorie (of-zinnen) betreft eveneens uitroepende zinnen, en wel van het volgende soort:

Het voegwoord of krijgt hier het belangrijkste zinsaccent.